Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Το κερί και η μάσκα

Το κερί και η μάσκα

Οταν βλέπουμε τους ανθρώπους στο πλήρη δυναμικό του Φωτός που κουβαλάνε μέσα τους, τους δίνουμε το δώρο της απεριόριστης αγάπης και της αποδοχής και αυτό είναι ένα θαυμάσιο δώρο. Αλλά εάν παίρνουν το δώρο και το χρησιμοποιούν για να αλλάξουν βιώνοντας το ή πώς συμπεριφέρονται είναι ένα άλλο πράγμα. Και πρέπει να είμαστε ρεαλιστικοί.

Όταν κάποιος μας χαστουκίσει  στο πρόσωπο μπορούμε να γυρίσουμε  το άλλο μάγουλο ή μπορούμε να περπατήσουμε μακριά. Πέρασα χρόνια από τη ζωή μου που γυρίζα  το άλλο μάγουλο έως ότου ανακάλυψα ότι ήταν ευκολότερο και ασφαλέστερο να αγαπηθούν μερικοί άνθρωποι σε μια απόσταση.

Πέρασα χρόνια από τη ζωή μου να καταλάβω ,όπως κι άλλοι νομίζω μαζί μου, γιατί ενώ υπήρχε η άποψη ότι όλοι είμαστε το ίδιο, ολες οι θρησκείες οδηγούν στον ίδιο Θεό, ολοι οι δρόμοι οδηγούν στον ίδιο προορισμό, εν τούτοις οι μεν  έβρισκαν κουσούρια στους  δε.Κάτι είχαν να πουν για τους υπόλοιπους, αναδεικνύοντας στο τέλος τους εαυτούς τους ως τους σοφότερους και καλύτερους.Τελικά κατάλαβα ότι  ο καθένας διαφήμιζε περισσότερο το δικό του «μαγαζί».

Και ρώταγα τον εαυτό μου...αυτό είναι πνευματικότητα? Φως? Αυτό λέγεται διαφθορά!

Eμαθα να με αγαπώ και να με σέβομαι αρκετά ώστε να ξέρω ότι δεν έχει  σημασία  πόσο πρόσφερα αγάπη,υποστήριξη,συμπόνοια,εκτίμηση, σεβασμό  εάν οι ίδιοι δε μπορούν να λάβουν αυτό το δώρο και να εκφράσουν τη θεία πλευρά τους με αγάπη, υποστήριξη εκτίμηση,σεβασμό.

Είμαι ευλογημένη με θαυμάσιες  σχέσεις, φίλους και συνδέσεις στη ζωή μου, όπως έχω ευλογηθεί επίσης με μερικούς σκληρούς ,κακόβουλους ,άπληστους ανθρώπους που είναι αυθεντία στο να δημιουργούν δράματα,χάος,πόνο και έμαθα να συνδέομαι με το θεικό μέσα τους  αλλά να διατηρώ  την απόστασή μου από τον άνθρωπο.

Ενώ είμαστε όλοι εξίσου θείοι, η ανθρώπινη έκφρασή μας είναι πολύ διαφορετική. Εμαθα να τους βλέπω όπως έιναι και όχι όπως θα ήθελα να είναι.

Ο καθένας μας  είναι θεικός, όλοι έχουμε την ίδια σύνδεση πηγής και όλοι συνδεόμαστε ο ένας με τον άλλον.

Αλλά ο κάθε ένας από εμας εκφράζει την ισορροπία ανθρώπινος και θείος με τους διαφορετικούς τρόπους.

Να βλέπουμε  κάποιον ως θείο και να αδιαφορήσουμε τι κάνει η ανθρώπινη υπόσταση και πτυχή του πρόκειται για ανοησία.

 Ένα από τα πιό προκλητικά μαθήματά μας είναι να αποδεχόμαστε την ανθρώπινη φύση των άλλων
αλλά να κάνουμε  τις επιλογές μας ανάλογα.

Διαφορετικά βάζουμε τους εαυτούς μας στη θέση του θύματος .Δεν το κάνει το άλλο άτομο. Εμείς, αν δεν επιλέξουμε, μπαίνουμε σ αυτη τη θέση από μόνοι μας.

 Ο κόσμος μας είναι ένας θαυμάσιος κόσμος  και υπάρχει τόσο πολύ καλό στους ανθρώπους. Αλλά υπάρχουν και εκείνοι που θα είναι μια πρόκληση και πρέπει να αποφασίσουμε πόσο πόνο και δράμα θα τους επιτρέψουμε να δημιουργήσουν στις ζωές μας.

 Δώστε στον καθέναν το δώρο της γνώσης ότι είναι θεικός αλλά να θυμάστε να δίνετε  προσοχή σε αυτό που ο άνθρωπος κάνει.

Κρατήστε την πίστη σας , είμαστε όλοι μαζί  σε αυτό και ο χρόνος κινείται γρήγορα.

 Δεχτείτε όλα τα δώρα της κατανόησης με ευγνωμοσύνη και χρησιμοποιήστε τα για να εφαρμόσετε τη συγχώρεση, την απελευθέρωση και τη θεραπεία σε κάθε κατάσταση. 

Γίνετε ο παρατηρητής στη ζωή σας, καθώς μένετε σταθερά εστιασμένοι στην πορεία σας.

Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ


Το πρώτο ζευγάρι DNA μας είναι γνωστό ως το DNA της σπονδυλικής στήλης μας. Αυτό το ζευγάρι είναι αρμόδιο για τις φυσικές πτυχές του ανθρώπινου σώματος.  Κατευθύνει  το γενετικό μας μοτίβο και τις φυσικές προδιαθέσεις μας.  Το DNA της σπονδυλικής μας  στήλης, δείχνει την κλίση που έχουμε ως άτομα, σε συγκεκριμένες καταστάσεις όπως η γήρανση, η υγεία, ο μεταβολισμός και γενικά  η δόμηση ζωής. Είναι  επίσης αρμόδιο για τα εξωτερικά χαρακτηριστικά που κάποιος έχει, όπως το χρώμα της τρίχας, το δέρμα, κ.λπ.
Το DNA της σπονδυλικής μας  στήλης καθορίζει τι μεταβιβάζεται  σε εμάς ,μέσω των προγόνων μας εξ αίματος : η προγονική γραμμή μας, το γενεαλογικό μας δέντρο. Μέσα σε αυτόν τον διπλό έλικα αποθηκεύονται  οι πληροφορίες, οι προσδοκίες, τα όνειρα, οι στόχοι και ο προγραμματισμός ψυχής αυτών που προηγήθηκαν εμάς. Καταγράφονται επίσης οι αποτυχίες και οι επιτυχίες τους. Αυτό είναι ένα σημαντικό κομμάτι πληροφοριών και μπορεί να είναι και ο λόγος για τον οποίο τόσο πολλές αρχαίες παραδόσεις  υπογραμμίζουν την ανάγκη της καλλιέργειας, της θεραπείας και του εξιλασμού και λύτρωσης της προγονικής καταγωγής μας.
Υπάρχουν πολλά άτομα που σήμερα υποστηρίζουν ότι η υπάρχουσα ανθρώπινη μορφή είναι μια διαστρέβλωση του αρχικού DNA και ότι αυτή η διαστρέβλωση έγινε από τις κακές οντότητες. 
Ειλικρινά, αυτό είναι άχρηστο και το να συνεχίζουμε το παιχνίδι καλού-κακού , διαιωνίζει μόνο το χορό του φωτός και των σκιών. 
Επανα-επι-βεβαιώνουμε τη σημασία να καθαρίσουμε και να απελευθερώσουμε παρεμποδίσεις/εμπόδια  που επιβλήθηκαν κατά κάποιο τρόπο σε μας και που έγιναν αυτές  οι παρεμποδίσεις και τα εμπόδια αποδεκτά παθητικά, δεδομένου ότι δεν είχαμε καμία επιλογή από το να κάνουμε έτσι καθώς εισερχόμασταν σ αυτή την φυσική ύπαρξη και χρειαζόμασταν ένα φυσικό όχημα με το οποίο θα δοκιμάζαμε τη δυαδικότητα.
Η εθελοντικά και πλήρως συνειδητοποιημένη πνευματική εργασία που γίνεται στην προγονική καταγωγή μας μπορεί να βελτιώσει πολύ τις ικανότητές μας και τη δυνατότητα να απορροφηθούν πλήρως οι εισερχόμενες ενέργειες της αλλαγής/μετατόπισης, να διευκολυνθεί η ανάληψη, και ταυτόχρονα  «να ανοίξει και να θέσει σε λειτουργία  το σύστημα μητρών μας» για να λειτουργήσει σε έναν υψηλότερο επίπεδο δόνησης.
 Όταν αυτό γίνει, τα καρμικά υπολείμματα, λιμνάζουσες ενέργειες και οι πυκνές ενέργειες βασικών φόβων και συναισθημάτων όπως η ενοχή, μη συγχώρεση και δυσαρέσκειες μπορούν να απελευθερωθούν και να θεραπευτούν μόνιμα. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος που κάποιος μπορεί να ανέλθει χωρίς να επισκεφθεί τις πληγές των προγόνων μας του παρελθόντος.
Oλόκληρος o στόχος και αντικείμενο  της ανάπτυξης πνευματικής ζωής είναι η ενίσχυση των επιπέδων συνείδησής μας, η δυνατότητα να απορροφηθούν αποτελεσματικότερα οι διαφορετικοί κώδικες φωτός που παραχωρούνται επάνω μας μέσω του Νόμου της Επιείκειας, και να γίνουμε αυτό-συνειδητοποιημένοι  στα διαφορετικά επίπεδα  που λειτουργούμε ως πολυδιάστατα όντα.

Υπάρχουν πολυάριθμοι διαστατικοί κόσμοι γύρω και μέσα μας. Η προγονική σφαίρα μας είναι ακριβώς ένας από πολλούς.

H σύνδεση με το παρελθόν μας και με τους προγόνους μας ,έχει δημιουργηθεί για να μας βοηθήσει να βρούμε τη Σοφία και τη Δύναμη να προλειάνουμε το έδαφος για το μελλοντικό φωτισμένο μονοπάτι μας και όχι για να γίνει εμπόδιο στο να απελευθερωθούμε επιτέλους από τον Κύκλο της Επανάληψης.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ .

Κάθε μία ψυχή που δημιουργήθηκε από τον Συμπαντικό Νου έχει αξία και υπηρετεί ένα σκοπό μέσα στο Θεϊκό Σχέδιο. Τίποτα δε χάνεται στο Νου του ΕΝΟΣ.

Είτε το αποδέχεστε είτε  όχι, είμαστε το βιολογικό συλλεκτικό αποτέλεσμα χιλιάδων ανθρώπων που έζησαν, έμαθαν, δίδαξαν, δημιούργησαν έπραξαν και ονειρεύτηκαν!

Συλλεκτικά δημιούργησαν τη φυσική μας πραγματικότητα μέσα από λάθη και επιτυχίες και διαδικασίες εκμάθηση.


Αν και είναι μία ανεπιθύμητη πραγματικότητα, είναι μία επαπειλούμενος πραγματικότητα  ότι πράξεις-ενέργειες των προγόνων μας αναπόφευκτα επιδρούν και επηρεάζουν τη τωρινή γενιά, εμάς .Οι πράξεις – ενέργειες των προγόνων μας προσκρούουν στην παρούσα…

Ως αποτέλεσμα αυτής της άχρονης σύνδεσης, τα κύτταρα  των οργανισμών –σωμάτων μας περιέχουν την ηχώ αναμνήσεων από την προγονική μας φυλή-οικογένεια και είναι σημαντικοί παράγοντες που καθορίζουν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε και εξετάζουμε την πραγματικότητά μας, τώρα-σήμερα.

Η επαν-ευθυγράμμιση της προγονικής διαδικασίας μας είναι μια απαραίτητη αναδιοργάνωση που θα επιτρέψει την απελευθέρωση των ενεργητικών μπλοκαρισμάτων  στις ζωές μας,  στις ζωές των παιδιών μας  και των απογόνων τους. Είναι μια έντονη και βαθιά διαδικασία της πολυδιάστατης συγχώρεσης που καλύπτει μια σφαίρα πέρα από το χρόνο, το διάστημα, τις διαστάσεις και τις συχνότητες.

Είναι πράξη σεβασμού, τιμής και αποδοχής, η οποία θα απελευθερώσει το παλαιό παράδειγμα, θα θεραπεύσει τις αρχαίες πληγές και θα καθαρίσει τους πόνους φαντάσματα  που αποτυπώνονται στα κύτταρα μνήμης μας και στους οργανισμούς μας.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του καθαρίσματος του ενεργητικού προτύπου μας και της επανα-ενεργοποίησης της πλήρους δυνατότητάς του, βρίσκουμε τους εαυτούς μας να συνδιαλλάζονται με  στοιχεία και γεγονότα που δεν δημιουργήθηκαν απαραιτήτως στη διάρκεια αυτής της ζωής μας.  Ίσως, επίσης, να αισθανόμαστε ότι δε λαμβάνουμε το όφελος από τη συνέπεια των δικών μας πράξεων και ενεργειών. Μπορούμε να αισθανθούμε κάτι όπως  μια παράξενη τροχοπέδη  στις συναλλαγές μας στη ζωή που μπορεί να μας κάνει μερικές φορές να αισθανόμαστε  συντριβή  και  καταστροφή.

Η κατανόηση του Φαινομενικής Γραμμής μας, μέσω του πεδίου της προγονικής   προ-οπτικής μας, μας υποστηρίζει στην κατανόηση της εμπειρίας και των τιμών που κληρονομήσαμε. 

Μόλις εναρμονιστεί ορθά, αποκαλύπτει σε μας την ομορφιά, το σεβασμό για το  ιερό, την αποδοχή των διαφορετικών παθημάτων που γίνονται μαθήματα και ενισχύει την προσωπική αίσθηση να ανήκουμε , η όποια  μικραίνει πολύ τον πόνο της αρχικής πληγής ( αποκοπή από την Πηγή)

Υπάρχει μια βαθιά και έκδηλη ομορφιά στην κατανόηση της εμπειρίας ζωής των προγόνων μας, ως περιδέραια ψυχών που πρόβαλαν κατά τη διάρκεια των υπάρξεών τους, την πληρότητα της αγάπης τους, των προθέσεών τους και της ελπίδας τους.

Η διάσωση και η αφομοίωση των θετικών πτυχών εκείνων των τιμών θα εμπλουτίσουν την εμπειρία ζωής μας, θα απελευθερώσουν στάσιμες παρεμποδίσεις και θα εμβαθύνουν την κατανόησή του σκοπού ζωής μας, δεδομένου ότι τείνουμε να επανεντάξουμε πλήρως τις πολλές διαστάσεις της ύπαρξής μας και να αφυπνίσουμε πλήρως τα νέα επίπεδα συνείδησής μας.
Πρέπει να υιοθετήσουμε μια θεραπευτική στάση απέναντι στους προγόνους μας.
Το μήνυμα που διαβιβάζουν μέσω του χρόνου είναι ένα μήνυμα υποστήριξης συνέχειας, γνώσης και αγάπης.
Για να τους  τιμήσουμε κατάλληλα, πρέπει να είμαστε ανοικτοί για να τους συγχωρήσουμε άνευ όρων, επειδή μόνο μέσω της συγχώρησής τους και  μέσω θεραπείας μπορούμε να ελευθερώσουμε την αρνητική κληρονομιά μας.
Η εναρμόνιση , ευθυγράμμιση και η απόδοση τιμών στη προγονική μας καταγωγή πραγματοποιείται  δεχόμενοι τα μαθήματα  και τις ευλογίες που αποκτιούνται από την καταγωγή μας ως γνώση και φέροντας αυτή τη γνώση σε ένα νέο επίπεδο αφύπνισης  και ολοκλήρωσης με τον Εαυτό.

Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

ΣΕΞΟΥΛΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η τεχνική παραγωγής τραύματος στη μάζα( πλήθος) έχει χρησιμοποιηθεί κατ’ επανάληψη. Η ψευδής δημιουργία ενός εχθρού είναι ένα παλαιό τέχνασμα που χρησιμοποιείται για να ενθαρρύνει το φόβο και για να δημιουργήσει εσωτερικά στον καθένα, την αστάθεια προκειμένου να ΔΙΑΙΡΕΘΕΙ και να ΚΑΤΑΚΤΗΘΕΙ η φυσική λαμπρότητα και το ΦΩΣ που κατοικεί μέσα του.
Από το βιβλίο της Barbara Marciniak, Path of Empowerment:
"Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων μια εξαιρετικά υποτιμημένη έκδοση του σεξ πωλείται στις μάζες σε μία προσπάθεια να οδηγηθείτε μακριά από τις δονούμενες γεμάτη αγάπη πτυχές μιας υγιούς σεξουαλικής ένωσης. Πολλοί άνθρωποι έχουν τρομάξει με όσα ακούνε για τα γεννητικά όργανα τους ή διακατέχονται από εμμονές και ψυχώσεις γύρω από αυτά, και έχουν αποκοπεί από μία πνευματική εμπειρία της βιολογικής τους ύπαρξης. Αυτό στερεί και τους ίδιους αλλά και τον πλανήτη από μια αληθινή αφθονία, υγεία, πλούτο, ευτυχία, και παγκόσμιας ειρήνης. Το σεξ είναι ζωή. Είστε πάντα σεξουαλικοί και δεν μπορείτε να αποφύγετε τα γεννητικά όργανά σας, όμως οι πεποιθήσεις σας για τη σεξουαλικότητά σας μπορούν να είναι η πηγή πολλών εσωτερικών συγκρούσεων με συνέπεια την αποφυγή της αληθινής σεξουαλικής κατανόησης.
Οι κρυμμένες πεποιθήσεις για την αγάπη και το σώμα σας μπορούν να χρησιμεύσουν ως οι πρωταρχικές αιτίες μιας βασικής άρνησης της ευχαρίστησης. Η σεξουαλική έκφρασή σας ρυθμίζεται ( άρα και εκφράζεται ) από το ποιος θεωρείτε ότι είστε, καθώς επίσης και από αυτό που θεωρείτε ότι αξίζετε."

Το σχετικό κεφάλαιο είναι εδώ, http://www.star13.us/pathempowerment/chapter6.htm και αξίζει να το διαβάσετε.Αν μη τι άλλο, θα έχετε κάτι σαν αντίποδα σε όσα ακούτε ή όσα σας νουθετούν να κάνετε.


Βίντεο http://www.youtube.com/watch?v=ECs7MazFNGk&feature=sub
------------------------
Να θυμάστε ότι όταν παραιτείστε από το ρόλο αρμοδιότητάς σας για τη δημιουργία της ζωής σας, ΕΣΕΙΣ δημιουργείτε άλλους που θα την ελέγξουν για σας. Στους καιρούς που διανύουμε , με τόσους δασκάλους και " ειδικούς"  έχει σημασία η στροφή ,προσωπικά ο καθένας μας, στον εσώτερο Ανώτερο εαυτό του, στην προσωπική του Δύναμη.

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Όλοι μας είμαστε θεραπευτές και θεραπευόμενοι κατά κάποιο τρόπο, όπως όλοι μας είμαστε ταυτόχρονα δάσκαλοι και μαθητές.

Υπάρχει η τάση  να κατευθύνουν  τη γνώση , πως ο θεραπευτής  θα θεραπεύει άλλους, σε αντίθεση, πως ο θεραπευτής θα θεραπεύει αυτόν τον ίδιο.

Τι διαφορετικό υπάρχει στο να έχεις το « δώρο/χάρισμα»  του θεραπευτή από το να έχεις την ικανότητα του θεραπευτή?

Έχει ο θεραπευτής « σκιά»?

Γνωρίζουν όλοι τις βασικές ενεργειακές δυναμικές του να είσαι θεραπευτής , όπως εξάντληση /κάψιμο?

Πόσοι κάνουν λάθος και νομίζουν η δικιά τους προσωπική κρίση  είναι θεραπευτική κρίση?

Πόσοι αυτή τη κρίση την μετατρέπουν σε ιερό-μυστηριακό ταξίδι, σε αντίθεση με μάθημα στο σχολείο που λέγεται Γη?

Πολλοί περνάνε μία κρίση και αυτό νομίζουν είναι το κάλεσμα του τραυματισμένου θεραπευτή.

Τι είναι ο τραυματισμένος θεραπευτής?
Πως ανα-γνωρίζετε το κάλεσμα του θεραπευτή ?
Έχουμε κάνει το θεραπευτή να φαντάζει μυστηριακός και μυσταγωγικό, αλλά έτσι είναι?

Γιατί έχουμε την ανάγκη , εμείς οι θεραπευτές να μας δούμε κάτι σαν ευλογημένους? Δηλαδή υπάρχουν άλλοι που δεν είναι? Eχουμε σκεφτεί ποτέ ότι  οι γιατροί είναι ευλογημένοι? Γιατί είναι οι θεραπευτές?
Έχει δημιουργηθεί  μία μυθοπλασία γύρω από το θεραπευτή ότι είναι μυσταγωγικός , αλλά δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Ως θεραπευτές, έχετε σκεφτεί πόσο σημαντική είναι η σκιώδης πλευρά του θεραπευτή?
Η τρέχεις να θεραπεύσεις άλλους , ενώ δεν έχεις εξετάσει τον ίδιο σου τον εαυτό? Τον έχεις ανακαλύψει? Έχεις δει την πίσω πορτούλα  της φύσης του αρχέτυπου του θεραπευτή? Ποιοι είναι οι ηθικοί κώδικες ενός θεραπευτή? Πως ονομάζεις τον εαυτό σου θεραπευτή?
Υπάρχουν  συγκεκριμένα αρχετυπικά πρότυπα που φαίνονται να εφοδιάζουν με μία ομπρέλα κάτω από την οποία ένα άτομο θεωρεί ως αλήθεια μία ποιότητα καλοσύνης, η οποία  ενώ προωθείται από το αρχέτυπο του θεραπευτή, ίσως να μην ΕΙΝΑΙ  Ο ΙΔΙΟΣ ΣΑΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ.
Με άλλα λόγια δε μπορεί να συμπεραίνετε ότι επειδή είστε θεραπευτής , δεν έχετε σκιά! Ή ότι οι προθέσεις είναι αγνές βοηθώντας ένα άλλο πρόσωπο. ή ακόμα να συμπεραίνετε ότι είστε θεραπευτές ακόμα και αν/να γνωρίζετε  θεραπευτικές τέχνες. Γνωρίζετε ως θεραπευτές πώς να αντιμετωπίζετε τις προκλήσεις? Πώς να αναπτύσσετε την συμπόνια προς τον εαυτό σας όταν αισθάνεστε ότι ανήκετε στους άλλους αλλά ίσως όχι στους εαυτούς σας? Γιατί χρειάζεται ένας θεραπευτής να δείχνει ή ακόμα και να είναι εξαντλημένος ( ψυχικά, οικονομικά, σωματικά ) για να αποδείξει πόσο αφοσιωμένος είναι ή πόσο καλός είναι ή πόσο καλά προσφέρει τη θεραπεία ? .Πόσες φορές δεν έχω ακούσει : είμαι εξαντλημένος/η!  ( σαν να ακούω εκμεταλλεύτηκαν την καλοσύνη μου! )

Η περίοδος που διανύουμε υπάρχει για να ανακαλύψουμε και όχι για να ξανα-ανακαλύψουμε την πολυπλοκότητα των εσώτερων δυνάμεων μας. To ξανά είναι περιττό διότι απλά ποτέ δε γνωρίζαμε για αυτά τα μέρη του εαυτού μας.

Χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε τους εαυτούς μας , και να μας δούμε από διαφορετική οπτική γωνία.

Αυτό που χρειάζεται η εποχή μας τώρα είναι  ψυχοδυναμικούς,πνευματικούς, μαιευτήρες και μαίες.

Οι θεραπευτές είναι αυτό ακριβώς : Οι  μαίες και μαιευτήρες μεταξύ των διαστάσεων, μεταξύ των ευθυγραμμίσεων και εναρμονίσεων του πνεύματος, του σώματος και της ψυχής. Έτσι το κάλεσμα για να γίνεις θεραπευτής στην πραγματικότητα  είναι το κάλεσμα για τη δικιά σου αφύπνιση, έτσι ώστε στην πορεία  να αναπτυχθείς με τέτοιο τρόπο ώστε να εκμαιεύσεις πλέον , αυτό ακριβώς που χρειάζεται ο άλλος για τη θεραπεία του. Να εκμαιεύσεις τη δικιά του αφύπνιση. Θα θεραπεύσεις πλέον  αυτό ακριβώς που χρειάζεται να θεραπευτεί.

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Είστε το Ένα

Κάθε ανθρώπινο όν έχει ένα κέντρο που είναι η άμεση εκπόρευση του Φωτός από την Πηγή.Κανένας άνθρωπος δεν είναι χωρίς Φως, ακόμα κι αν μερικοί επιλέγουν να εκφράσουν το Φως με τρόπους που δεν καταλαβαίνετε.


Υπάρχουν λεγεώνες ψυχών που πρέπει να δοκιμάσουν το σκοτάδι, την αδυναμία, την κακία ως τμήμα του πνευματικού ταξιδιού τους.Όμως και αυτοί είναι αντάξιοι της αγάπης σας επειδή είναι επίσης και Φως και ανθρώπινοι.


Είναι πιο εύκολο να αγαπάτε εκείνους που εκφράζουν τις υψηλότερες πτυχές και δονήσεις του Φωτός επειδή δεν προκαλούν τις πεποιθήσεις σας και τα πιστεύω σας :ότι δηλαδή υπάρχει καλό και κακό στον κόσμο και ότι η αγάπη τον κακού παραβιάζει τον πνευματικό νόμο.


ΚΡΙΝΟΝΤΑΣ εάν κάποιος αξίζει ανιδιοτελή αγάπη παραβιάζει τον πρώτο Nόμο, ο οποίος είναι ο νόμος του ΕΝΟΣ.




Είστε το Ένα, 

συνδεμένοι με το Φως 

που σας τρέφει και που καθιστά τη ζωή 

πιθανή.

Οι κρίσεις σας απεικονίζουν το φόβο του δικού σας ανθρώπινου εαυτού, που εάν δεν παρατηρηθεί και ελεγχθεί,μπορεί να εκφράσει τη σκοτεινότερη πλευρά της δικιάς σας ενέργειας.


Όλη ανθρωπότητα εκφράζει και το φως και το σκοτάδι, διότι αυτή είναι η φύση της τρίτης διάστασης.Δεν μπορείτε να αγαπήσετε το ένα και όχι το άλλο χωρίς να κρίνετε.

Εάν επικοινωνείτε (=συνδέεστε ) με τον άνθρωπο μέσω της κρίσης γίνεστε μέρος του φόβου του.


Όταν συνδέεστε( = επικοινωνείτε) μαζί του, μέσω του κέντρου σας, αποκαλύπτετε το Φως του σε αυτόν τον ίδιο και έτσι μπορεί να βρει το δικό του κέντρο που είναι το Φως.


Αυτό επίσης ξεκινά και μέσα σε σας, γιατί όταν αγαπάτε τον ανθρώπινο εαυτό σας, επιτρέπετε στο Φως να φέρει εμπρός τις υψηλότερες πτυχές του και δονήσεις


και έτσι…




…δημιουργείτε τον ουρανό στη γη.

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Returning Home- Επιστρέφοντας στο σπιτικό μας.

Το σπίτι συμβολίζει όλα στη ζωή και εν ζωή ενός ανθρώπου : 

το σώμα, την οικογένεια, τα υπάρχοντα, τις ευθύνες , την υγεία κ.ά.

Τα παράθυρα αντιπροσωπεύουν τις πολλές πτυχές απ' όπου μπορεί να μπεί το φως στη ζωή μας αλλά και τις πολλές θέσεις(ή και απόψεις) από τις οποίες μπορούμε να αντικρίσουμε τον κόσμο.Αν κάποια μας... φαίνονται μαύρα, σκοτεινά και άδικα αλλάζουμε οπτική γωνία.Το σπίτι είναι το μέρος όπου καταφεύγουμε για να ξεφύγουμε από τις έννοιες και τη σκληρότηtα του κόσμου.Και στο σπίτι βγάζουμε το προσωπείο της εξωτερικής προσωπικότητας που παρουσιάζομε στον κόσμο και γινόμαστε ο αληθινός μας εαυτός.

Ετσι το σπίτι μετατρέπεται σε σπιτικό μας.

Επιστρέφουμε στο σπιτικό μας, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απομάκρυνση του προσωπείου μας.Δεν υπάρχει κάτι άλλο, έξω και μακριά από εμάς,ουτε κάν ο ίδιος ο Θεός.Ολες οι διδασακαλίες μιλάνε για την επιστροφή στο σπιτικό μας.Ποιο σπιτικό? Κάπου στα σύννεφα? Κάπου στο διάστημα? Εσύ είσαι το Σύμπαν φίλε μου! 

Εσύ είσαι το σπιτικό. 

Αυτό ονομάζεται αφύπνιση.


The House symbolizes all in the life of a person: body,family,responsibilities,health,wealth etc. Windows are the many places where light can enter our life.They are also the many coign of vantages and points of view that we face the world... and the Cosmos.If some look like dark,evil and unfair we change the angle of view.House is the place that we use as α sanctuary so as to avoid worries and unkindness of the world.In that house we pull off the mask of the exterior personality ( persona) and we become our true self.This is how a House becomes and transforms to a Home! Returning Home is nothing more than the detachment and removal of this mask.There is nothing else outside of us or away from us, not even God himself.All teachings are talking about returning Home. Which Home? Somewhere in the clouds? Somewhere in the Universe? You are the Universe my friend.

You are the HOME. 


This is called awaken.

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Soulmate... Σύντροφος Ψυχής...οι λέξεις άν μπορούν, περιγράφουν ένα αίσθημα βαθειάς σχέσης,αγάπης,οικειότητας , σεξουαλικότητας , πνευματικότητας και συμβατότητας.
Σχετικοί όροι είναι και η Δίδυμη ψυχή ή Δίδυμη Φλόγα, μόνο που είναι οι απόλυτοι Σύντροφοι Ψυχής.
Το ένα και μοναδικό άλλο μας μισό, για το οποίο όλοι μας καθοδηγούμαστε να βρούμε και να ενωθούμε μαζί του.

Το να αναγνωρίσουμε τον/την Συντροφό Ψυχή μας ή τη Δίδυμη Ψυχή μας είναι ένας περίπλοκος δρόμος για πολλά άτομα .Διότι κατα τη διάρκεια μιας ανθρώπινης ζής κάθε άνθρωπος έχει κάμποσους Συντρόφους Ψυχής και όχι μόνο ένα όπως μερικοί πιστεύουν.

Θα ήταν όμορφο αν ανακαλύψετε ότι κάποιος/α που σας αρέσει και θα θέλατε να τον/τηνγνωρίσετε περισσότερο, ένα άτομο με το οποίο βγαίνετε ραντεβού, μία σχέση σας, κάποιος δεσμός σας, είναι αυτό το άτομο που έχει τις κλειδαριές στις οποίες ταιριάζουν τα κλειδιά μας και τα κλειδιά τα οποία ταιριάζουν στις κλειδαριές μας. Νιώθοντας ασφαλεια , οι αληθινοί ευατοί μας εμφανίζονται και είμαστε απόλυτα ειλικρινείς πoιοί είμαστε και πoιοι υποκρινόμαστε ότι είμαστε. Αποκαλύπτουμε το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας. Δεν έχει σημασία τι πηγαίνει στραβά γύρω μας γιατί με αυτό το άτομο είμαστε ασφαλείς στο δικό μας παράδεισο.

Ο Σύντροφος Ψυχής ( Δίδυμη Φλόγα ) είναι αυτός που κάνει τη Ζωή να γεννηθεί σε Ζωή.

Τί είναι η Δίδυμη Φλόγα ?

Οι δίδυμες φλόγες, γνωστές και ως δίδυμες ψυχές, είναι κυριολεκτικά το άλλο μισό της ζωής μας. Ο καθένας από μας έχει μόνο μια δίδυμη ψυχή, και αφού χωρίστηκαν οι δυο ψυχές, ακολούθησαν ξεχωριστούς δρόμους, ενσαρκώμενες ξανά και ξανά ώστε να συγκεντρώσουν ανθρώπινη εμπειρία πριν επιστρέψουν να είναι μαζί. Ιδανικά, αυτό συμβαίνει και στις δυο τελευταίες ζωές τους στον πλανήτη ώστε να ανέρχονται μαζί. Συνεπώς, το πιθανότερο είναι οτι δεν ήσουν σε πολλές ζωές μαζί με τη δίδυμη ψυχή σου.
Κάθε δίδυμη ψυχή είναι μια ολόκληρη ψυχή, όχι μισή ψυχή. Η αποστολή τους είναι να γίνουν πιο ολοκληρωμένες, ισορροπώντας την θηλυκή και την αρσενική πλευρά τους, και ιδανικά να διαφωτιστούν πριν επανενωθούν με τη δίδυμη ψυχή τους. Αυτή η επανένωση είναι δυο ολοκληρωμένων και ολόκληρων όντων. Όλες οι άλλες σχέσεις κατά την διάρκεια όλων των ζωών μας είναι για να εξασκηθούμε για την στιγμή που θα είμαστε με την δίδυμη ψυχή μας, την απόλυτη σχέση.


Τί είναι ο σύντροφος ψυχής ?

Οι σύντροφοι ψυχής είναι η ψυχική μας οικογένεια, αυτοί με τους οποίους έχουμε ζήσει πολλές ζωές και έχουμε κοινές εμπειρίες, αυτοί που μας βοηθούν να μεγαλώνουμε και να εξελισσόμαστε, να δημιουργούμε και να διασκορπίζουμε κάρμα. Σύμφωνα με την αρχαία σοφία, όταν μια ψυχή γεννηθεί ή κατέλθει από την Πηγή, δημιουργείται σε ένα γκρουπ. Οι ψυχές σε αυτό το γκρουπ είναι οι σύντροφοι ψυχής, αυτοί οι οποίοι μας μοιάζουν, που εκπέμπουν στη συχνότητά μας. Τότε κάθε μια από αυτές τις ψυχές χωρίζονται στα δυο δημιουργώντας τις δίδυμες ψυχές.

Ο σύντροφος ψυχής είναι κάποιος κοντινός σε επίπεδο ψυχής, και με τον οποίο έχετε πολλές κοινές εμπειρίες σε διαφορετικές ζωές και σε πολλών ειδών σχέσεις- αμφιθαλής αδελφός ή αδελφή, γονιός-παιδί, καλύτερος φίλος, ακόμα και ρομαντικές σχέσεις. Υπάρχει μια βαθιά αγάπη του ενός για τον άλλο και ένας πνευματικός δεσμός ο οποίος τους ξεχωρίζει από τις επιφανειακές σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους στη ζωή μας. Οι συζητήσεις μας γίνονται σε βάθος με σκοπό την ανάπτυξη μας και το πώς θα βοηθήσουμε τον κόσμο μας να γίνει ένα καλύτερο μέρος να ζει κανείς, Μπορούμε να έχουμε πολλούς σύντροφους ψυχής στις ζωές μας, οι οποίοι έρχονται να μας βοηθήσουν να μεγαλώσουμε πνευματικά.

Έχω συναντήσει την δίδυμη ψυχή μου ?

Η επανένωση των Δίδυμων Φλογών είναι η πιο ολοκληρωμένη σχέση που μπορούμε να βιώσουμε σαν άνθρωποι, σε όλα τα επίπεδα. Παρ'ολα αυτά, τα ζευγάρια αποτελούμενα από δίδυμες φλόγες είναι εξαιρετικά σπάνια σε ολόκληρο τον πλανήτη, για λόγους που θα περιγραφούν παρακάτω. Πέρα απ'αυτό, διαπιστώνουμε οτι όλο και περισσότερες δίδυμες ψυχές βρίσκουν το ταίρι τους στις μέρες μας, εξαιτίας της επιτάχυνσης της πνευματικής μεταμόρφωσης και ευκαιριών για ψυχική εξέλιξη που όλοι βιώνουμε. Οι άνθρωποι προοδεύουν και μαθαίνουν και θεραπεύουν σε τόσο γρήγορο ρυθμό που είναι έτοιμοι να συναντήσουν την δίδυμη ψυχή τους γρηγορότερα. Αυτά που χρειάζονταν κάποτε ολόκληρες ζωές για να μάθει και να θεραπεύει κάποιος, σήμερα τα μαθαίνει και τα βιώνει μέσα σε χρόνια ή και μήνες. Αυτό δείχνει τον εκπληκτικό βαθμό επιτάχυνσης που βιώνουμε σήμερα εμείς και ο πλανήτης.

Όταν οι δίδυμες ψυχές συναντώνται είναι για να εκτελέσουν κάποιο είδος πνευματικής εργασίας.Αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος που βρίσκουν η μια την άλλη, καθώς μέσω της επανένωσης τους, εκλύονται τεράστια ποσά δημιουργικής ενέργειας, τα οποία θα χρησιμεύσουν στην αποστολή τους. Όλο και περισσότερες δίδυμες ψυχές προσπαθούν να συναντήσουν η μια την άλλη ώστε να βοηθήσουν τον πλανήτη και την ανθρωπότητα να κάνουν ένα μεγάλο βήμα στην συνείδησή τους.
Παρ'όλα αυτά, πολλές απ'αυτές τις προσπάθειες επανένωσης είναι ανεπιτυχείς καθώς τα άτομα δεν είναι ακόμα έτοιμα για την ένταση της επανένωσης. Είναι πιο έντονη από κάθε άλλη ένωση και η ένταση αυτή υπάρχει κυρίως σε ψυχικό επίπεδο, όχι τόσο σε σωματικό ή σε επίπεδο συναισθημάτων.Αυτό δεν σημαίνει οτι δεν υπάρχει σημαντική έλξη και σε αυτά τα επίπεδα, αλλά η δυνατότερη έλξη είναι σε πνευματικό επίπεδο. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει σε μια δίδυμη ψυχή. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν οτι έχουν συναντήσει την δίδυμη ψυχή τους επειδή η έλξη είναι τόσο έντονη, αλλά αυτή είναι μια καρμική έλξη, ανάγκης ή σαρκικής επιθυμίας και όχι η Θεία Αγάπη των δίδυμων ψυχών.

Η πιθανότητα να συναντήσεις και να μείνεις με την δίδυμη ψυχή σου εξαρτάται από το πόσο έχει αναπτυχθεί η ψυχή σου, και από το πόσες αποσκευές έχεις καθαρίσει από αυτήν και τις προηγούμενες ζωές σου. Ο σημαντικότερος λόγος που οι δίδυμες ψυχές πρέπει να χωρίσουν μετά την επανένωσή τους είναι οι συναισθηματικές αποσκευές τους. Αυτό γιατί στην παρουσία της δίδυμης ψυχής σου, δεν μπορεί να υπάρχει τίποτα μεταξύ σας που να εμποδίζει την επαφή σας. Αυτό σημαίνει οτι όλα όσα δεν είχες θεραπεύσει βγαίνουν τώρα να θεραπευτούν. Όλα! Όταν οι δίδυμες ψυχές επανενώνονται, και οι δυο βιώνουν επιτάχυνση της πνευματικής τους ωρίμανσης και της αφύπνισης. Μαθαίνουν γρήγορα σχετικά με την εσωτερική τους σοφία και βιώνουν άλλα επίπεδα συνειδητότητας. Συνήθως δεν βρίσκονταν μαζί συχνά στις ζωές τους οπότε τα υπόβαθρά τους διαφέρουν. Παρ'όλα αυτά υπάρχει οικειότητα και ομοιότητες σε πνευματικό επίπεδο που μοιάζουν αλλόκοτες, σαν να βλέπεις τον εαυτό σου όταν κοιτάς το ταίρι σου ή να θυμάσαι το μακρινό παρελθόν που χωρίσατε για πρώτη φορά. Η καθοδήγηση είναι ισχυρή σε αυτές τις σχέσεις και συνήθως ο ένας ή και οι δυο έχουν καλή επικοινωνία με το Πνεύμα. Η σύνδεσή τους είναι τηλεπαθητική και όταν αγκαλιάζουν ο ένας τον άλλο είναι σαν να έρχονται στο σπίτι για θρέψη.

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

Η γλώσσα της θεραπείας (6)


Συμπεράσματα

Στο τέλος αυτού του άρθρου, θέλω να βγάλω μερικά σύντομα συμπεράσματα. Πρώτα πρώτα, δεν υπήρξε στόχος μου να σας πείσω ότι οι πεποιθήσεις σας σχετικά με την υγεία και την ασθένεια είναι λανθασμένες. Ξέρω πολύ καλά ότι θα χρειαζόταν να παραθέσω πολύ περισσότερα, για να σας κάνω να αλλάξετε απόψεις. Στόχος μου ήταν να σας προτείνω μια θεώρηση του πώς θα είναι πιθανώς στο μέλλον η κατανόηση της ασθένειας και της θεραπείας. Εάν κάποια από αυτές τις ιδέες βρήκε απήχηση μέσα σας, σας προσκαλώ να εμβαθύνετε την έρευνά σας, να ενημερωθείτε, να διαβάσετε τα βιβλία που αρχίζουν τώρα να βγαίνουν σχετικά με το θέμα ... Και κυρίως, να πειραματιστείτε μόνοι σας με τον εαυτό σας, όπως κάνω εγώ, εδώ και 18 χρόνια.

Έπειτα, αυτή η θεώρηση μας κομίζει ένα εξαιρετικά καλό νέο : η ασθένεια δεν είναι μοιραία, δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Που θέλει να πει, ότι αλλάζοντας τις συνήθειες συμπεριφοράς μας, τους τρόπους σκέψης μας, τη συναισθηματική ζωή μας, μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την επήρεια των ασθενειών πάνω μας. Επιπλέον, ακόμα και αν κάπου κάπου αρρωσταίνουμε, δεν θα εξαρτόμαστε πια από τους θεραπευτές που βρίσκονται σε θέση εξουσίας σε σχέση με μας. Ξαναβρίσκουμε, επιτέλους, την αυτονομία μας, την ελευθερία μας, την αυτοκυριαρχία μας.

Και τέλος, ως ασθενείς και ως πολίτες, έχουμε όλοι το καθήκον να ενημερώνουμε τον περίγυρό μας, όσο περισσότερο μπορούμε, γύρω από αυτές τις νέες έρευνες, έτσι ώστε η τρέλα που έχει καταλάβει την ιατρική, πολιτική και οικονομική εξουσία σε σχέση με κάθε τι το εναλλακτικό, να γελοιοποιηθεί, να αποδειχθεί ακατάλληλη, ξεπερασμένη. Όταν βλέπω τις διώξεις τις οποίες υφίστανται πολλοί θεραπευτές που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν πραγματικά την υγεία και τον ασθενή (και επομένως να μην υπηρετούν πια τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών ομίλων), γνωρίζω ότι αυτή η νέα μορφή ιεράς εξέτασης δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν θα είμαστε αρκετοί για να πούμε ευθέως στους κλασσικούς γιατρούς μας, αυτό που πραγματικά μας θεράπευσε. Αλλιώς, η ασθένεια θα παραμείνει για πολύ ακόμη στα χέρια αυτών που έχουν πάρει την εξουσία πάνω στη ζωή μας και το σώμα μας. Έχουμε τον κόσμο που μας αξίζει. Θα έχουμε τον κόσμο που δικαιούμαστε ; 
Αυτό θα εξαρτηθεί από μας.

Η γλώσσα της θεραπείας (5)

Μπορείτε όχι μόνο να καταλάβετε από πού προέρχονται όλες οι ασθένειές σας, αλλά κυρίως θα μπορείτε να τις προλαμβάνετε και να τις θεραπεύετε. Πώς ; Μαθαίνοντας τις βασικές αρχές της επικοινωνίας τις οποίες κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να κατέχει : το να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του, να τολμά να αντιπαρατίθεται στους άλλους (με σεβασμό βέβαια), να αναγνωρίζει και να δέχεται την πραγματικότητα όπως αυτή είναι, οι πράξεις του να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα, να τελειώνει τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχει με τους άλλους, να συγχωρεί. Ας πάρουμε αυτές τις αρχές μία μία, για να εξετάσουμε με ποιο τρόπο μπορούν να μας κάνουν να αποφύγουμε τις ασθένειες ή να μας θεραπεύσουν...

- να εκφράζουμε τις ανάγκες μας : πολλές απογοητεύσεις, πολλές καταστάσεις στρες προέρχονται από το γεγονός ότι αφενός, λίγοι είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν συνειδητά τις αληθινές ανάγκες τους και αφετέρου, ακόμη πιο σπάνιοι είναι εκείνοι που έχουν την ικανότητα να τις εκφράσουν με κατάλληλο τρόπο. Συνεπώς, συσσωρεύουμε μίση και μνησικακίες, μένουμε μπλοκαρισμένοι σε αδιέξοδα. Αισθανόμαστε βέβαια ότι κάτι δεν μας ταιριάζει, αλλά δεν γνωρίζουμε πώς να ξεφύγουμε. Μας συμβαίνουν συχνά απαράδεκτα πράγματα. Εντούτοις τα δεχόμαστε, επειδή δεν γνωρίζουμε ούτε καν τα όριά μας, σχετικά με το τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε, τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε.
      Το να ξαναμάθουμε να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και τα όριά μας για όσα δεν θέλουμε πια, το να είμαστε ικανοί να τα εκφράσουμε στους συνομιλητές μας, χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες, αυτό είναι ένας από τους τρόπους που μπορεί να προλάβουν ή να θεραπεύσουν τις ασθένειες που προκαλούνται από τις ανθρώπινες εσωτερικές συγκρούσεις και τις απογοητεύσεις.

-  να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας : Το συναίσθημα μοιάζει με το σύμπτωμα. Είναι ο δείκτης του βαθμού ικανοποίησης ή μη ικανοποίησης των αναγκών μας. Μια ανάγκη μας ματαιώνεται· εμφανίζεται ένα δυσάρεστο συναίσθημα (θυμός, θλίψη, φόβος, κ.λπ.). Μια ανάγκη μας ικανοποιείται· ένα ευχάριστο συναίσθημα θα εκδηλωθεί (χαρά, ευχαρίστηση, κ.λπ.). Δυστυχώς, η παιδεία μας μας έχει διδάξει, να αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας όπως η ιατρική αντιμετωπίζει τα συμπτώματα : να τα αρνούμαστε, να τα απορρίπτουμε, να τα εξαφανίζουμε. Με αυτό τον τρόπο στερούμαστε τα καλύτερα σημάδια, που έχουμε στη διάθεσή μας για να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι είναι καλό για μας και τι δεν είναι. Αυτή η άγνοιά μας μάς οδηγεί στην απογοήτευση, αφού μην έχοντας πια τους φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου, δεν ειδοποιούμαστε καν ότι μια ή περισσότερες ανάγκες μας ματαιώνονται. Σ’ αυτό το σημείο ο εγκέφαλος παίρνει αναγκαστικά τα ηνία, για να εγγράψει στη βιολογική διαδικασία των οργάνων τις ίδιες πληροφορίες που μας είχαν δώσει τα συναισθήματα [θυμηθείτε : στο παράδειγμα με το αυτοκίνητο, εάν οι φωτεινοί δείκτες του πίνακα ελέγχου (τα συναισθήματα) δεν λειτουργούν πια ή δεν ληφθούν υπόψη, η βλάβη θα εκδηλωθεί στα όργανα της μηχανής (στα όργανα του σώματος)].
      Το να ξαναμάθουμε λοιπόν να ακούμε τα συναισθήματά μας, να τα αναγνωρίζουμε και να τα δεχόμαστε, να τα ευχαριστούμε μάλιστα που επαγρυπνούν για μας, είναι ένας πρώτος σταθμός για να αποφεύγουμε τις καταστρεπτικές εσωτερικές συγκρούσεις και το στρες. Εάν, επιπλέον, μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με τρόπο κατάλληλο, υπεύθυνα, χωρίς να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη, θα μπορέσουμε πολύ γρήγορα να ξαναβρούμε την ισορροπία μας.

-  να τολμούμε τις αντιπαραθέσεις, με σεβασμό στους άλλους : πόσες φορές, σε δύσκολες, τεταμένες, δυσάρεστες καταστάσεις, δεν συνέβη να μη τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα στον άλλο, με σεβασμό, αλλά και σταθερά, με θάρρος ; Πόσες φορές δεν κατάπιαμε τα λόγια μας από φόβο μην προκαλέσουμε σύγκρουση ; Φοβόμαστε συχνά να πούμε δυσάρεστα πράγματα, επειδή πιστεύουμε ότι είναι προτιμότερο να διατηρούμε την ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Όμως αυτή η ειρήνη είναι απατηλή, αφού μέσα μας μπορεί να γεννιέται ένα ισχυρό βίαιο συναίσθημα. Σημειώστε ότι ακόμη και ο υπολογισμός είναι λανθασμένος : θέλοντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, δεν λέμε αυτό που θα έπρεπε να ειπωθεί. Όμως, μην λέγοντας τίποτα, αυξάνουμε την αίσθηση απογοήτευσης και μνησικακίας μέσα μας, μέχρι που η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Τότε, είτε ξεσπάμε βίαια πάνω στον άλλο, οπότε συμβαίνει αυτή η σύγκρουση και η ρήξη που ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε, είτε καταπίνουμε τα συναισθήματά μας για άλλη μια φορά, και τότε συμβαίνει ο καρκίνος ή η οξεία ασθένεια, που μας καλεί να εξετάσουμε προσεχτικά την ανισορροπία που έχουμε δημιουργήσει ...
      Το να τολμάμε την σύγκρουση, είναι το να μάθουμε να μιλάμε για τα πράγματα που μας ενοχλούν, ήρεμα, χωρίς υπεκφυγές. Το να μάθουμε να εκφράζουμε με ειλικρίνεια το τι μας συμβαίνει, είναι ο καλύτερος τρόπος για να φροντίζουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους.

-  να αναγνωρίζουμε και να δεχόμαστε την πραγματικότητα όπως αυτή είναι : συχνά έχω παρατηρήσει, ότι πολλές ασθένειες ξεκινάνε όταν αρνούμαστε να δούμε μια κατάσταση, όταν της αντιστεκόμαστε, όταν δεν δεχόμαστε αυτό που μας συμβαίνει. Έτσι, μπορεί να μπούμε σε καταστάσεις εσωτερικής σύγκρουσης, αντίστασης, αυτοϋποτίμησης, απώλειας της ταυτότητας ή του χώρου κυριαρχίας μας. Και όσο περισσότερο μαχόμαστε την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο ενισχύουμε την επιρροή της και τη δύναμή της πάνω μας, μέχρις ότου εξαντληθούμε.
      Χωρίς να είμαστε καθόλου μοιρολάτρες (το θέμα δεν είναι να είμαστε ανθρώπινα ράκη που δέχονται τα πάντα χωρίς αντίδραση, αντιθέτως), το να δεχόμαστε την πραγματικότητα είναι το να τολμάμε να την κοιτάμε κατάματα, αντικειμενικά, χωρίς να κρίνουμε. Είναι επίσης το να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα γεγονότα, θεωρώντας τα ούτε καλά, ούτε κακά : η συμβουλή μου είναι, να θεωρούμε μάλλον ό,τι μας συμβαίνει σαν ευκαιρίες που μας προσφέρονται για να μάθουμε κάτι καινούργιο.

-  οι πράξεις μας να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα : Ο Γιούνγκ επέμενε πολύ σε αυτό το σημείο. Πράγματι, δεν υπάρχει θεραπεία εάν δεν δράσουμε πραγματικά. Συχνά, μένουμε εγκλωβισμένοι στις εσωτερικές συγκρούσεις μας και τα στρες, επειδή δεν τολμάμε να δράσουμε. Ή ακόμα χειρότερα : επειδή νομίζουμε ότι αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την αιτία του καρκίνου μας για να θεραπευθούμε. Λάθος. Όσοι πίστεψαν πως είναι έτσι, έχουν πεθάνει. Η δράση είναι ο μόνος τρόπος να δώσουμε στον εγκέφαλο την πληροφορία ότι η συγκρουσιακή κατάσταση τελείωσε. Ειδάλλως, το είδαμε παραπάνω, η ενεργοποίηση της ασθένειας δεν θα σταματήσει ποτέ.

-  να τελειώνουμε τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχουμε με τους άλλους: αυτή η έννοια εκφράστηκε για πρώτη φορά από την Ελίζαμπεθ Κίμπλερ Ρος (Kübler-Ross), την ελβετίδα γιατρό που μετανάστευσε στις Η.Π.Α, από όπου ξεκίνησε η εφαρμογή της φροντίδας για την ανακούφιση των βαριά ασθενών, που σήμερα είναι διαδεδομένη σε ολόκληρο τον κόσμο. Έλεγε, ότι πολλοί ασθενείς, στο τέλος της ζωής τους, αισθανόντουσαν την απόλυτη ανάγκη να συμφιλιωθούν με αυτούς με τους οποίους είχαν έρθει σε ρήξη. Παρατήρησε χιλιάδες φορές, ότι μόλις αυτές οι εκκρεμείς υποθέσεις έκλειναν, οι ασθενείς πέθαιναν την ίδια νύχτα, νηφάλιοι και γαληνεμένοι.
      Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε το τέλος της ζωής μας, στο τελευταίο στάδιο μιας μακράς και επίπονης ασθένειας για να το κάνουμε αυτό. Από προσωπική εμπειρία ξέρω, ότι κλείνοντας ταχτικά τις εκκρεμείς υποθέσεις μου, με βοηθάει να διατηρώ την ισορροπία μου και να μην δημιουργώ άχρηστες και επιζήμιες πηγές άγχους.

-  να συγχωρούμε : τέλος, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, να συγχωρούμε. Όχι, να συγχωρήσουμε τον άλλο για το κακό που μπορεί να μας έχει κάνει, αλλά να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τον πόνο που δεχτήκαμε να ζήσουμε τόσο καιρό, μέχρις ότου χαλαρώσουμε, μέχρις ότου εκφράσουμε στον άλλο τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, μέχρις ότου τολμήσουμε την αντιπαράθεση, μέχρις ότου, επιτέλους, αναγνωρίσουμε και δεχτούμε την πραγματικότητα, μέχρις ότου κλείσουμε τις εκκρεμότητές μας.
      Όσο και αν μας εκπλήσσει, υπεύθυνοι για τα σοκ, τις εσωτερικές συγκρούσεις, το στρες μας, δεν είναι ποτέ οι άλλοι, ούτε τα γεγονότα. Ο τρόπος που δεχτήκαμε το γεγονός, ο τρόπος που το αντιληφθήκαμε, το ερμηνεύσαμε, το φιλτράραμε, αυτός είναι πάντα που γεννάει τον πόνο μας ή την χαρά μας. Δηλαδή, τελικά, με πολλή αγάπη, χιούμορ και ταπεινότητα, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον εαυτό μας για την ηλιθιότητά μας και να μας συγχωρήσουμε για το κακό που μας κάναμε.

Η γλώσσα της θεραπείας (4)

Γιατί πεθαίνουμε από τις ασθένειές μας;

Τότε, θα μου πείτε, εάν οι ασθένειες είναι οι τέλειες λύσεις που είναι γραμμένες στη βιολογική διαδικασία για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή μας, γιατί πεθαίνουμε από καρκίνο ή άλλες ασθένειες; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να καταλάβουμε, με ποιο τρόπο επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μας τις πληροφορίες που φτάνουν σ’ αυτόν. Δηλαδή πρέπει να γνωρίζουμε, ότι ο εγκέφαλος δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα σε μια πραγματική και μια φανταστική, εικονική ή συμβολική πληροφορία. Για να το αποδείξουμε, ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα ·
-    Εάν ξαφνικά βρεθείτε όρθιος στο χείλος της χωρίς παραπέτο στέγης ενός 20όροφου κτιρίου, ο εγκέφαλός σας θα ερμηνεύσει αυτήν την κατάσταση ως πραγματικό κίνδυνο: θα ενεργοποιήσει μια σειρά φυσιολογικών αντιδράσεων και ανακλαστικών συμπεριφοράς (άνοδος του ποσοστού της αδρεναλίνης, επιτάχυνση του καρδιακού παλμού, άγχος, ίλιγγος, κ.λπ.). Εδώ, έχει επεξεργαστεί μια πραγματική πληροφορία ·
-    Εάν, διαβάζοντας το παραπάνω παράδειγμα, φανταστήκατε τον εαυτό σας σ’ αυτή τη θέση, πιθανώς ο εγκέφαλός σας να ενεργοποίησε τις ίδιες αντιδράσεις. Εντούτοις, δεν βρισκόσαστε πραγματικά σε κίνδυνο, αφού ήσασταν καθισμένος και διαβάζατε. Ο εγκέφαλός σας όμως επεξεργάστηκε μια φανταστική πληροφορία, σαν να ήταν πραγματική ·
-    Εάν, τώρα, κατά τη διάρκεια ηλεκτρονικού παιχνιδιού ή κάποιας κινηματογραφικής προβολής, το σενάριο σάς προβάλει στο χείλος μιας στέγης, με το κενό από κάτω, σκηνή τραβηγμένη από την οπτική γωνία του ήρωα, και εάν είστε αρκετά βυθισμένος, συνεπαρμένος μέσα στην εικόνα, ο εγκέφαλός θα αντιδράσει και πάλι με το ίδιο τρόπο. Εδώ, θα έχει επεξεργαστεί μια εικονική πληροφορία σα να ήταν πραγματική ·
-    Και τέλος, εάν σας ανακοινώσουν ξαφνικά ότι η επιχείρηση στην οποία εργάζεστε κήρυξε πτώχευση, τη στιγμή που εσείς έχετε μόλις πάρει ένα μεγάλο δάνειο από την τράπεζα, θα αισθανθείτε ίσως τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια σας. Ο εγκέφαλος θα ενεργοποιήσει και πάλι τις ίδιες αντιδράσεις, παρόλο που ή άβυσσος που έχετε μπροστά σας, δεν είναι παρά συμβολική. Έτσι, θα έχει επεξεργαστεί μια συμβολική πληροφορία σα να ήταν πραγματική.

Εάν κατανοήσετε αυτό το παράδειγμα, θα καταλάβετε εύκολα ότι ό,τι λέμε, ό,τι σκεφτόμαστε εκλαμβάνεται από τον εγκέφαλό μας ως πραγματική πληροφορία, την οποία έχει υποχρέωση να επεξεργαστεί, ως υπερυπολογιστής. Έτσι εάν, μιλώντας για ένα φίλο, πείτε: " αυτό δεν θα του συγχωρήσω ποτέ. Δεν θα μπορέσω ποτέ να το χωνέψω ", και αυτή η φράση πραγματικά αντανακλά αυτό που έντονα αισθάνεστε, τότε ο εγκέφαλός σας θα λάβει αυτήν την συμβολική πληροφορία και θα την επεξεργαστεί σα να ήταν πραγματική. Εάν η σύγκρουση που βιώνετε στη σχέση σας με το άλλο άτομο είναι πολύ έντονη και δεν καταφέρνετε να εκφράσετε όλη τη δυσαρέσκεια που αισθάνεστε, είναι πολύ πιθανό ο εγκέφαλος να ξεκινήσει πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων (δηλαδή καρκινικών κυττάρων) για να χωνέψει αυτό που δεν μπορείτε να χωνέψετε…

Η διαφορά με την περίπτωση του ποδιού που σφήνωσε στο στομάχι της αλεπούς, είναι ότι εάν δεν συμφιλιωθείτε με τον φίλο σας, εάν παραμείνετε στις θέσεις σας, εάν δεν τον συγχωρέσετε, δεν θα μπορέσετε πράγματι ποτέ να χωνέψετε αυτό που σας έκανε. Κατά συνέπεια ο εγκέφαλός σας θα συνεχίζει να λαμβάνει το μήνυμα ότι κάτι δεν έχει ακόμη χωνευθεί. Και υπάκουα, θα συνεχίζει το πρόγραμμα της παραγωγής καρκινικών κυττάρων. Μαντεύετε τη συνέχεια : αργά ή γρήγορα, εξαιτίας της ανώμαλα υπερβολικής ικανότητας πέψης, θα αρχίσετε να αισθάνεστε πόνους, οι τροφές δεν θα χωνεύονται σωστά. Θα σας γίνει τότε διάγνωση καρκίνου του στομάχου, που οι γιατροί θα προσπαθήσουν να εξαφανίσουν με τα διάφορα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους.

Αλλά αρχίζετε να μαντεύετε αυτό που υπάρχει κίνδυνος να επακολουθήσει. Ακόμα και αν σας έκαναν ολική αφαίρεση στομάχου, ο εγκέφαλός σας θα συνέχιζε να δίνει την εντολή για την παραγωγή καρκινικών κυττάρων στην περιοχή του σώματος όπου βρισκόταν το στομάχι. Κάποιους μήνες αργότερα, οι γιατροί θα ανακάλυπταν αυτό που θα ονόμαζαν υποτροπή ή μετάσταση, ενώ αυτό δεν θα ήταν παρά η συνέχιση του προγράμματος που είχε ξεκινήσει ο εγκέφαλός σας, βασιζόμενος σε μια συμβολική πληροφορία σχετικά με την σύγκρουση που βιώσατε με κάποιο φίλο.

Για να πάμε ακόμη μακρύτερα, εάν σοκαριστείτε από την απαισιόδοξη διάγνωση του καρκινολόγου σας και αισθανθείτε μεγάλο φόβο θανάτου, ο εγκέφαλός σας θα αρχίσει καινούργιο πρόγραμμα παραγωγής υπερκυττάρων ,στον πνεύμονα, που αργότερα θα χαρακτηριστεί από τους γιατρούς καρκίνος του πνεύμονα. Και ούτω καθεξής, μέχρις ότου επέλθει ο θάνατος.


Πώς να προλάβουμε τις ασθένειες και πώς να τις θεραπεύσουμε ;

Στο τελευταίο μου βιβλίο «Η γλώσσα της θεραπείας» έχω περιγράψει λεπτομερώς τις διαδικασίες που, ξεκινώντας από έντονα ψυχικά σοκ ή μεγάλο στρες, καθορίζουν και προκαλούν τις σωματικές ασθένειές μας. Στα πλαίσια αυτού του άρθρου μου φαίνεται άχρηστο να προχωρήσω βαθύτερα, αφού η ίδια λογική ισχύει για όλες τις ασθένειες, ανεξάρτητα από τον βαθμό έντασης και σοβαρότητάς τους.

Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε από όλα αυτά είναι, ότι από τη μια, ο εγκέφαλος δε σφάλει ποτέ και από την άλλη, ότι αυτός είναι που ενεργοποιεί όλες τις «ασθένειες» έτσι ώστε να εγγυηθεί στο άτομο τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης. Είναι φανερό ότι το ενδιαφέρον μιας τέτοιας θεώρησης είναι τεράστιο. Πράγματι, για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής, καμιά πάθηση, καμιά ανισορροπία μας δεν οφείλεται στην τύχη. Όλα εκδηλώνονται σύμφωνα με τους αμετάβλητους νόμους της Βιολογίας των Ζωντανών Όντων, όπως λέει ο γιατρός Κλωντ Σαμπά.

Μέρος 5ο

Η γλώσσα της θεραπείας (3)

Η νέα ιατρική του γιατρού Χάμερ

Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Η προνομιούχος θέση του, του επέτρεψε να συναντήσει πολλούς καρκινοπαθείς. Χάρις στις περιστάσεις, στην τύχη και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερ ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών. Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής.

Ο ατσαλένιος νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής: " Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια. " Παρατήρησε λοιπόν ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους. Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο.

Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης. Ο καρκίνος των πνευμόνων στη έντονο φόβο του θανάτου. Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό). Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται). Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας). Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους.

Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι φανταστικό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση - εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Για να το πούμε και αλλιώς, όσο η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία. Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο ...

Έτσι σήμερα, αρκετές χιλιάδες ιατρικοί φάκελοι θεραπειών έχουν σχηματιστεί και συγκεντρωθεί από τον γιατρό Χάμερ και τους διαδόχους του. Μέσα σε αυτούς τους φακέλους, απαριθμούνται πολλές αποθεραπείες τις οποίες η επίσημη ιατρική χαρακτηρίζει ως « αυθόρμητες, ανεξήγητες ή αξιοθαύμαστες» : έτσι, ανιχνεύσεις (με σκάνερ), αναλύσεις αίματος, ακτινογραφίες, υποβολές εκθέσεων που έγιναν σε νοσοκομεία, αποδεικνύουν ότι ασθενείς έχουν θεραπευθεί εντελώς από καρκίνους, λευχαιμίες, σκληρύνσεις κατά πλάκας, μυοπάθειες, διάφορες εκφυλιστικές ασθένειες, κωφώσεις, σοβαρές διαταραχές της όρασης, ψωριάσεις, αλλεργίες, κ.λπ., χωρίς να προσφύγουν στη χημειοθεραπεία, την ακτινοθεραπεία, τη χειρουργική επέμβαση ή άλλες κλασικές θεραπείες που ορίζονται από την ιατρική. Και όμως, πολλοί από αυτούς ήταν καταδικασμένοι από την επίσημη ιατρική, που είχε βεβαιώσει ότι ήταν ανίατοι, ότι θα πεθάνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια μιας από τις αναρίθμητες δίκες εναντίον του γιατρού Χάμερ στις οποίες ενάγων ήταν ο ιατρικός σύλλογος, ο δικηγόρος του Χάμερ είχε ζητήσει από το δικαστήριο να συγκρίνει το ποσοστό, σε εθνική κλίμακα, όσων επέζησαν από καρκίνο, με το ποσοστό όσων επέζησαν από καρκίνο ανάμεσα στους ασθενείς του πελάτη του (λαμβάνοντας υπόψη ότι μερικοί από αυτούς είχαν απευθυνθεί σ’ αυτόν, μερικές φορές στο τελευταίο τους στάδιο, απελπισμένοι, αφού είχαν δοκιμάσει τα πάντα). Αυτή η σύγκριση παρουσίασε με περιφανή τρόπο την ανωτερότητα της προσέγγισής του Χάμερ, σε σχέση με την προσέγγιση της επιστημονικής ιατρικής και ολόκληρου του οπλοστασίου της: 95% επιβίωση για περισσότερα από 5 χρόνια για τον Χάμερ, απέναντι στο 30% κατά μέσο όρο, σε εθνική κλίμακα στη Γερμανία. Χωρίς σχόλιο.


Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των « εσωτερικών συγκρούσεων »

Εάν σταματούσα εδώ την παρουσίασή μου, θα σας άφηνα πιθανώς αμήχανους και με πολλές αμφιβολίες. Εάν δεν καταλάβουμε σε τι πραγματικά χρησιμεύει η ασθένεια, από βιολογική άποψη, οι θεραπείες μπορεί να φανούν μαγικές. Για να το καταλάβουμε αυτό, ο γιατρός Χάμερ έδωσε πρώτα-πρώτα ένα παράδειγμα παρμένο από την ζωική βιολογία: αυτό μιας αλεπούς που βρέθηκε σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την επιβίωσή της.

 Ας φανταστούμε ότι μια αλεπού δεν έχει καταφέρει να πιάσει την παραμικρή λεία εδώ και τρεις μέρες. Βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την σωματική της επιβίωση, όταν επιτέλους, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ένα μικρό κουνέλι που περνάει από εκεί. Τη στιγμή που ετοιμάζεται να το δαγκώσει, να το ξεσκίσει, να το φάει, η αλεπού ακούει έναν από τους χειρότερους εχθρούς της να πλησιάζει : τον κυνηγό. Και τώρα η αλεπού μας βρίσκεται σε τρομερό δίλημμα, ανάμεσα σε δύο απειλές : εάν φάει το γεύμα της, για να ικανοποιήσει την ανάγκη της για τροφή, κινδυνεύει να σκοτωθεί με την κοιλιά γεμάτη · εάν το σκάσει, αφήνοντας τη λεία της, κινδυνεύει ίσως να πεθάνει της πείνας λίγο αργότερα. Για να βγει από αυτό το δίλημμα, αποφασίζει να καταπιεί ολόκληρο το πόδι του κουνελιού και να φύγει μακριά.

Εκείνη την στιγμή, ένας άλλος κίνδυνος απειλεί την αλεπού : κινδυνεύει να πεθάνει από απόφραξη εντέρου, επειδή αυτό το ολόκληρο πόδι δεν μπορεί ούτε να ξανανεβεί από το στομάχι, ούτε να συνεχίσει τη διαδρομή του μέσα στο έντερο. Βρισκόμαστε, λέει ο Χάμερ, μπροστά σε μια έντονη και βίαιη εσωτερική σύγκρουση που σχετίζεται με την ανάγκη να χωνευτεί κάτι. Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί την τέλεια λύση που θα εξασφαλίσει την επιβίωση του ατόμου : ενεργοποιεί ένα πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων στα τοιχώματα του στομαχιού. Στόχος: η χώνεψη του ποδιού που έχει σφηνώσει στο στομάχι, να γίνει πέντε φορές πιο γρήγορα και πέντε φορές καλύτερα. Όσο ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, ο εγκέφαλος συνεχίζει να διατάζει την παραγωγή αυτών των πεπτικών υπερκυττάρων που έχουν σαφώς ανώτερες επιδόσεις από τα κανονικά. Αλλά μόλις το πόδι χωνευθεί εντελώς, μια διαδικασία βιοανάδρασης ενημερώνει τον εγκέφαλο ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί. Στη στιγμή ο εγκέφαλος βάζει τέλος στο πρόγραμμα της παραγωγής και δίνει διαταγή να εξαλειφθούν αυτά τα υπερκύτταρα, που θα απέβαιναν επικίνδυνα εάν παρέμεναν στο στομάχι. Μερικές ημέρες αργότερα, εάν ναρκώσουμε την αλεπού και εξετάσουμε τα τοιχώματα του στομαχιού της, θα μπορέσουμε να παρατηρήσουμε ουλές, μάρτυρες της πρόσφατης εξάλειψης των υπερκυττάρων. Συμπέρασμα : χάρη σε αυτόν τον προγραμματισμό ,τον εγγεγραμμένο στη βιολογική διαδικασία εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ο εγκέφαλος της αλεπούς διάλεξε την καλύτερη ανάμεσα σε όλες τις λύσεις, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωσή της. Το μόνο που δεν σας είπα ακόμη, είναι ότι αυτά τα υπερκύτταρα είναι αυτό που κοινώς αποκαλούμε, καρκινικά κύτταρα του στομαχιού ! Έτσι, σύμφωνα με τους Χάμερ και Σαμπά, βάσει επαληθεύσεων που έγιναν στο εργαστήριο, αυτό που αποκαλούμε καρκινικό κύτταρο έχει τις ίδιες λειτουργίες με ένα κανονικό κύτταρο, αλλά με πολλαπλάσιες επιδόσεις. Ένα καρκινικό κύτταρο στομαχιού χωνεύει πολύ πιο γρήγορα και δυνατά από ένα κανονικό κύτταρο. Ένα καρκινικό κύτταρο παγκρέατος παράγει πολύ περισσότερη ινσουλίνη, ένα καρκινικό κύτταρο του στήθους παράγει πολύ περισσότερο γάλα, ένα καρκινικό κύτταρο πνεύμονα έχει πολύ μεγαλύτερη ικανότητα ανταλλαγής οξυγόνου αίματος, ένα καρκινικό κύτταρο νεφρού φιλτράρει σαφώς περισσότερο, κ.λπ..

Ας σημειώσουμε, μια και το έφερε ο λόγος, ότι ο γιατρός Κλωντ Σαμπά (Claude Sabbah) γενίκευσε τις ανακαλύψεις του Χάμερ αποδεικνύοντας ότι όλες οι ασθένειες, όποιες και αν είναι αυτές (από την πιο καλοήθη ως την πιο σοβαρή), είναι αποτέλεσμα κάποιου σοκ ή στρες που το βιώσαμε χωρίς να το εκφράσουμε, και ενεργοποιούνται από τον εγκέφαλο, ως η τέλεια λύση για την εξασφάλιση της επιβίωσης.

Μέρος 4ο

H γλώσσα της θεραπείας (2)

Σας προσκαλώ να εξερευνήσετε μαζί μου αυτήν την αντίθετη άποψη και να την δεχτείτε ως μια υπόθεση εργασίας για σκέψη και έρευνα και όχι ως μια οριστική αλήθεια. Και εάν κάτι από αυτά που εγώ διαισθάνομαι λέει κάτι μέσα σας, σας προσκαλώ να μην παραμείνετε στην απλή ανάγνωση του άρθρου αλλά να ερευνήσετε το θέμα, εμβαθύνοντας.

 Ας το γλεντήσουμε, λοιπόν, ξαναγράφοντας τα κλασικά αξιώματα της ιατρικής μου ...

Νέο αξίωμα αρ. 1 : Η ασθένεια δεν υπάρχει, δεν είναι κάτι το μοιραίο και αναπόφευκτο και δεν είναι απαραίτητο να την εξαφανίσουμε.

Σύμφωνα με πολλές παραδοσιακές αντιλήψεις, η ασθένεια δεν υπάρχει. Μόνο ο ασθενής υπάρχει και σε αυτόν πρέπει να επικεντρωθεί η προσοχή του γιατρού ή του θεραπευτή. Επιπροσθέτως, και αυτό θα τον αποδείξουμε αργότερα, η «ασθένεια» είναι σημάδι ανισορροπίας που προέρχεται, τις περισσότερες φορές, από τη συμπεριφορά του ασθενή, συνειδητή ή ασυνείδητη· επομένως δεν είναι μοιραία και αναπόφευκτη (εκτός εάν θεωρήσει κανείς ότι το ασυνείδητο είναι κάτι το μοιραίο και αναπόφευκτο).

Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, τα συμπτώματα είναι οι ορατές ενδείξεις μιας φυσικής ή ψυχικής ανισορροπίας, η οποία είναι μη ορατή. Τα συμπτώματα επομένως δεν είναι αυτή καθαυτήν η ανισορροπία. Για να το καταλάβουμε αυτό, ας πάρουμε μια πρώτη μεταφορά. Ας συγκρίνουμε το σώμα μας (φυσικό όχημα) με ένα αμάξι (αυτοκίνητο όχημα). Όταν ελαττωθεί το νερό του ψυγείου ή το λάδι του κινητήρα, αυτό δεν γίνεται αμέσως αντιληπτό. Εντούτοις, η ανισορροπία υπάρχει ήδη εκεί, μόνο που δεν μπορούμε ούτε να την δούμε ούτε να την ακούσουμε. Είναι αυτό που θα αποκαλέσουμε πραγματική ασθένεια. Όταν η υπερθέρμανση του κινητήρα υπερβεί το όριο, κάποια κομμάτια (που έχουν προβλεφθεί γι’ αυτό το σκοπό) θα σπάσουν (βαλβίδα, εύκαμπτος, κ.λπ.), απελευθερώνοντας αμέσως πολύ ατμό! Αυτή είναι η στιγμή κατά την οποία τα πράγματα φανερώνονται, γίνονται ορατά. Αυτά είναι τα συμπτώματα. Η εκτόνωση του ατμού δεν είναι σε καμία περίπτωση η ασθένεια του αυτοκινήτου : πρόκειται για μια διαδικασία που δημιουργήθηκε (σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής) για να επιτρέψει στην υπερπίεση να εξαφανιστεί, έτσι ώστε το σύστημα να επιστρέψει στην ισορροπία και την κανονικότητα.

Για να μην φτάσουν τα πράγματα σ’ αυτό το σημείο, οι κατασκευαστές αυτοκίνητων έχουν εφεύρει έναν άλλο μηχανισμό : τοποθετούν φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου του αυτοκινήτου. Μόλις υπάρξει κίνδυνος να μην εξασφαλίζεται, να μην γίνεται σεβαστή ή να μην ικανοποιείται κάποια θεμελιώδης ανάγκη, το λαμπάκι ανάβει, προσκαλώντας τον οδηγό να εξετάσει την κατάσταση και να την διορθώσει. Σε μια τέτοια περίπτωση τι θα λέγατε για τον μηχανικό που θα σας συμβούλευε να ξεβιδώσετε - ή να σπάσετε - το αναμμένο λαμπάκι;

Εντούτοις, αυτό κάνει η επιστημονική ιατρική εδώ και δεκαετίες: εξ ορισμού, θεωρεί ότι τα συμπτώματα είναι κακά και πρέπει να εξαφανιστούν. Αλλά γιατί θα πρέπει να τα εξαφανίζουμε συστηματικά, αφού εάν εξετάσουμε το νόημα του μηνύματος που στέλνουν, προσδιορίσουμε τι είναι αυτό που προκάλεσε την ανισορροπία και αποκαταστήσουμε την αρχική αρμονία, το φως στο ενδεικτικό λαμπάκι θα σβήσει από μόνο του;

Εάν αλλάξετε την άποψή σας σχετικά με τα συμπτώματα και τα δείτε ως συμμάχους που σας φέρνουν πολύτιμες πληροφορίες (που θα πρέπει να αποκωδικοποιηθούν), δεν θα συγχέετε ποτέ πια την ασθένεια (την ανισορροπία που συμβαίνει αθόρυβα) με την διαδικασία της θεραπείας της (τα συμπτώματα που μερικές φορές φανερώνονται θορυβωδώς).

Νέο αξίωμα αρ. 2 : Όταν εμφανίζονται συμπτώματα (πόνοι, ερυθήματα, πυρετός, σπυριά, εξανθήματα, διάρροιες, εμετοί, κ.λπ.), αυτό είναι σημάδι ότι το σώμα αρχίζει να αποκαθιστά την ισορροπία του.

Έχω συναντήσει αυτήν την σύλληψη τόσο στην ομοιοπαθητική, τον βελονισμό, την οστεοπαθητική, όσο και στη Νέα Ιατρική του γιατρού Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Γερμανία), στην Ολιστική Βιολογία των Ζωντανών Υπάρξεων του γιατρού Κλωντ Σαμπά (Γαλλία) και σε άλλες ακόμη προσεγγίσεις.

Για να το κατανοήσουμε αυτό, ας πάρουμε μια δεύτερη πολύ απλή μεταφορά. Ας συγκρίνουμε το σώμα μας (το ζωντανό) με ένα σπίτι (κατοικημένο). Η ζωή στο σπίτι παράγει κανονικά μια κάποια ποσότητα σκουπιδιών, καθημερινώς. Φανταστείτε ότι κάποιος δημοτικός νόμος σας απαγορεύει να βγάλετε τον σκουπιδοτενεκέ σας στο πεζοδρόμιο μέχρι να έρθει νεότερη διαταγή. Αποφασίζετε τότε να τα αποθηκεύσετε μέσα σε ένα δωμάτιο. Μερικές εβδομάδες αργότερα, και ενώ η απαγόρευση πάντα ισχύει, ένα δεύτερο και μετά ένα τρίτο δωμάτιο χρησιμοποιείται για τα σκουπίδια, που προκαλούν μια όλο και περισσότερο αφόρητη μυρωδιά στο εσωτερικό του σπιτιού. Σε αυτό το στάδιο, μπορούμε να πούμε ότι το σπίτι σας έχει χάσει την ισορροπία του, την αρμονία του : είναι μολυσμένο και δηλητηριασμένο.

Μην αντέχοντας πια, ας φανταστούμε ότι αποφασίζετε να βγάλετε έξω τους σκουπιδοτενεκέδες σας, παρά την απαγόρευση. Κάνοντάς το αυτό εκδηλώνετε τη θέλησή σας να αποκαταστήσετε την ισορροπία μέσα στο σπίτι, σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Αρχίζει λοιπόν το σπίτι να επανέρχεται σε κατάσταση υγείας... Όμως, οι γείτονές σας ή η δημοτική αστυνομία δεν το βλέπουν καθόλου με το ίδιο μάτι : σύντομα, κάποιοι επεμβαίνουν και όχι μόνο επαναφέρουν τους σκουπιδοτενεκέδες μέσα στο σπίτι σας, αλλά επιπλέον καρφώνουν μερικές σανίδες στις πόρτες και στα παράθυρα του ισογείου, για να σας αποθαρρύνουν από το να επαναλάβετε την πράξη σας.

Για να επιστρέψουμε στο σώμα, κατά την περίοδο που η ανισορροπία εγκαθίσταται μέσα μας βαθμιαία (επώαση της μόλυνσης, συσσώρευση τοξινών, ανάπτυξη κάποιου όγκου, εκφυλισμός κάποιου οργάνου, μυός ή του αίματος, κ.λπ.), η ασθένεια είναι αθόρυβη, ανώδυνη, ασυμπτωματική. Οι Κινέζοι μιλούν για ψυχρή ασθένεια ...

Αντιθέτως, όταν το σώμα «αποφασίσει» (θα δούμε αργότερα το γιατί) να αποκαταστήσει την ισορροπία του, θα προσπαθήσει να ξεφορτωθεί τη μόλυνση ή τις τοξίνες, να αποσυνθέσει τον όγκο ή να επισκευάσει το όργανο που έχει προσβληθεί, τον μυ ή το αίμα. Σε αυτήν την περίπτωση, το σώμα βγάζει τους σκουπιδοτενεκέδες του (πυρετός, σπυριά, εξανθήματα κ.λπ.). Η ασθένεια αρχίζει να «μιλάει», εμφανίζονται πόνοι, εκδηλώνονται συμπτώματα. Οι Κινέζοι μιλούν για θερμή ασθένεια ...
Η εμφάνιση των συμπτωμάτων είναι σημάδι ότι το σώμα αρχίζει να αποκαθιστά την ισορροπία του.

Αυτό που εκπλήσσει και προκαλεί σύγχυση με αυτήν την άποψη, είναι ότι αυτό που αποκαλούμε «ασθένεια» θα πρέπει σχεδόν πάντα να ερμηνεύεται ως αρχή της θεραπείας. Όμως, κάνουμε το ανάποδο.

Νέο αξίωμα αριθμ. 3 : Η θεραπεία μιας ασθένειας συνίσταται στο να ακούσουμε τα συμπτώματά της και να τα δούμε σαν ενδεικτικές πινακίδες του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε για να θεραπευθούμε.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο, φαίνεται καθαρά ότι το αξίωμα αυτό είναι η λογική συνέπεια της άποψης που αναπτύχθηκε στο αξίωμα αριθμ. 2. Τα συμπτώματα, όχι μόνο είναι οι σκουπιδοτενεκέδες που το σώμα προσπαθεί να εκκενώνει τακτικά για να βρει την ισορροπία του, αλλά συγχρόνως μας δείχνουν και αυτό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε για να βοηθήσουμε τον οργανισμό να επιτύχει πλήρως αυτήν την ισορροπία.

Εάν δεν έχουμε καθόλου υπερένταση, εάν το επίπεδο ζωτικής ενέργειας μέσα μας είναι υψηλό, πιθανώς το σώμα μας θα έχει αρκετές δυνάμεις για να βγάλει έξω μόνο του όλους τους σκουπιδοτενεκέδες του, όποτε θα του είναι απαραίτητο. Όμως συχνά είναι κουρασμένο... Αρχίζει επομένως την εργασία, βγάζει έξω τους πρώτους σκουπιδοτενεκέδες, αλλά δεν προλαβαίνει να τους βγάλει όλους. Σε αυτήν την περίπτωση, όλα συμβαίνουν σαν η ταχύτητα με την οποία γίνεται η εκκένωση να ήταν πολύ μικρή σε σχέση με την ταχύτητα με την οποία γεμίζει με νέους σκουπιδοτενεκέδες. Αυτή είναι η κατάσταση που ονομάζουμε χρόνια ασθένεια, η οποία δεν σταματάει να εκφράζεται και ψάχνει την ισορροπία που δεν επιτυγχάνεται ποτέ.

Ο θεραπευτής ή ο ασθενής που το αντιλαμβάνεται αυτό, θα προσπαθήσει τότε να αφουγκραστεί τα συμπτώματα και θα ξεκινήσει μια διαδικασία που θα αποσκοπεί να φέρει στον οργανισμό πρόσθετη ενέργεια ώστε να επιταχύνει και να αυξήσει την έκφραση των συμπτωμάτων (δηλαδή την εκκένωση των σκουπιδοτενεκέδων). Αυτό κάνει και η ομοιοπαθητική (ορίζοντας μια θεραπεία που προκαλεί στο άτομο τα ίδια συμπτώματα με εκείνα που επιδιώκει να απομακρύνει), ο βελονισμός (ελευθερώνοντας τα ενεργειακά κυκλώματα και με αυτό τον τρόπο επιτρέποντας να επιταχυνθούν οι διεργασίες επανεξισορρόπησης), η οστεοπαθητική (απελευθερώνοντας τις λειτουργικές ή οργανικές εμπλοκές), η νηστεία και η ανάπαυση (βάζοντας περισσότερη ενέργεια στη διάθεση του σώματος ώστε αυτό να μπορέσει να καθαριστεί), κ.λπ..

Η ιατρική, επιχειρώντας να εξαφανίσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τα συμπτώματα, όχι μόνο στερείται ουσιαστικών πληροφοριών για την φυσική και βαθιά θεραπεία του ασθενούντος ατόμου, αλλά επιπλέον απομακρύνεται από τη σοφία που βασίζεται στο να αφουγκράζεσαι τη φύση, στρεφόμενη όλο και περισσότερο προς την έπαρση και την αλαζονεία μιας εκλογικευμένης γνώσης, αποσυνδεδεμένης από την Πραγματικότητα.

Νέο αξίωμα αριθμ. 4 : Η ασθένεια είναι κάτι το πολυδιάστατο, και συνδέεται με μια περίπλοκη και συστημική πραγματικότητα στοιχείων, που βρίσκονται σε μόνιμη αλληλεπίδραση μεταξύ τους.

Η ιατρική είναι βασισμένη σε ένα διπλό αξίωμα που στηρίζεται στο διαχωρισμό του σωματικού από το ψυχικό. Πρώτον, θεωρεί ότι εάν ένα φαινόμενο εκδηλώνεται στο σωματικό επίπεδο, αυτό συμβαίνει επειδή είναι φαινόμενο που αφορά το σώμα. Δεύτερον, όταν έχει προσβληθεί ένα συγκεκριμένο όργανο, ως αιτία θεωρείται η κακή λειτουργία του οργάνου.

Όμως, στην καθημερινή μας εμπειρία παρατηρούμε ότι μια άσχημη ψυχολογική κατάσταση, μια άσχημα βιωμένη διαπροσωπική σύγκρουση, η απώλεια του νοήματος της ζωής, ένα φιλοσοφικό δίλημμα, η υπερένταση της καθημερινής ζωής, όλα αυτά, επηρεάζουν έντονα την σωματική μας υγεία. Αντιστρόφως, σωματικές διαταραχές μπορούν να μας εμποδίσουν να αισθανόμαστε καλά μέσα μας, μπορεί να μας κάνουν να χάσουμε την πίστη μας ή να μας κατακρημνίσουν σε βαθιά κρίση. Το να προσπαθείς να θεραπεύσεις κάποιον άνθρωπο διαχωρίζοντας την σωματική, την ψυχική, την κοινωνική και την πνευματική του διάσταση, μου φαίνεται ότι προέρχεται από αδυναμία αντίληψης που είναι αναποτελεσματική αλλά και επιβλαβής. Δηλαδή το σωματικό επηρεάζει το ψυχικό, όπως και το ψυχικό επηρεάζει το σωματικό.

Επιπλέον, ακόμα και αν περιοριστούμε αυστηρά στη σωματική σφαίρα, η κινεζική ιατρική, η ομοιοπαθητική, η οστεοπαθητική αλλά ακόμη και άλλοι κλάδοι όπως η ορθοδοντική, η (etiopathie), η ολιστική ιατρική, μας έχουν δείξει ότι η ανισορροπία κάποιου ιδιαίτερου οργάνου, προκαλείται συχνά από την ανισορροπία κάποιου άλλου οργάνου. Δεν είναι σπάνιο το γεγονός, οι ιγμορίτιδες να θεραπεύονται απελευθερώνοντας τις τοξίνες τους στο συκώτι, ο πόνος της ράχης να ανακουφίζεται με ξεμπλοκάρισμα των εντέρων, οι πονοκέφαλοι να εξαλείφονται με ανάταξη του κόκκυγα ή τα προβλήματα των γονάτων να ρυθμίζονται με αναπροσαρμογή του κλεισίματος των σαγονιών ... Και πάλι, δεν πρόκειται να βρούμε την λύση στο πρόβλημα επιτιθέμενοι στο ίδιο το όργανο. Θα ήταν περισσότερο πρόσφορο να επανεισαγάγουμε στην ιατρική την ολιστική και συστημική θεώρηση ώστε να μπορέσουμε να ενεργήσουμε πιο αποτελεσματικά.

Νέο αξίωμα αριθμ. 5 : Οι παθογόνοι παράγοντες δεν είναι εχθροί της υγείας, αλλά σύμμαχοί της. Οι καρκινογόνοι παράγοντες δεν είναι υπεύθυνοι για τον καρκίνο (εκτός από το 1% των περιπτώσεων). Αλλεργιογόνοι παράγοντες δεν υπάρχουν.

 Θα χρειαζόμουν πολύ περισσότερο χώρο για να τα αποδείξω αυτά με επιστημονικό και λεπτομερή τρόπο. Στη συνέχεια, όμως, όταν θα ασχοληθώ με τις εργασίες του γιατρού Χάμερ και του γιατρού Σαμπά, θα καταλάβετε καλύτερα γιατί το αξίωμα αυτό αποτελεί λογική συνέπεια της θεώρησης για την υγεία και την ασθένεια που παρουσιάζεται στο άρθρο αυτό.

Προς το παρόν, ας χρησιμοποιήσουμε μια τρίτη μεταφορά. Όταν συμβαίνει ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα, στον τόπο του ατυχήματος παρατηρείται συχνά η παρουσία αστυνομικών, χωροφυλάκων, οδηγών ασθενοφόρου, πυροσβεστών ή γιατρών. Αυτό είναι γεγονός. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις συχνά καλούνται δημοσιογράφοι για να καλύψουν το γεγονός. Γενικά, εκτός και αν έχουν ιδιαίτερες πηγές πληροφοριών, οι ανταποκριτές φθάνουν μετά το ατύχημα και μετά τις δυνάμεις της αστυνομίας και των πρώτων βοηθειών. Εάν δεν γνώριζαν την πραγματικότητα, παρατηρώντας κάθε φορά το ίδιο πράγμα, οι δημοσιογράφοι θα μπορούσαν να συμπεράνουν, με καλή πίστη, ότι οι αστυνομικοί, οι χωροφύλακες, οι οδηγοί ασθενοφόρου, οι πυροσβέστες και οι γιατροί είναι η αιτία όλων των ατυχημάτων που συμβαίνουν στους δρόμους ! Και στατιστικά, μια και θα βασίζονταν μόνο στις εκ των υστέρων παρατηρήσεις τους, θα είχαν σχεδόν πάντα δίκιο !

Φυσικά, θα μου πείτε ότι αυτό είναι ένα χονδροειδές σφάλμα λογικής, εφόσον το ατύχημα έχει προηγηθεί της άφιξης των πρώτων βοηθειών, και όχι το αντίστροφο. Φανταστείτε για μια στιγμή ότι το ίδιο συμβαίνει και με αυτό που αποκαλούμε ασθένεια. Ξέρουμε ήδη ότι όταν εμφανίζεται κάποιο σύμπτωμα, γεγονός που θεωρείται ότι αποτελεί την αρχή της ασθένειας, στην πραγματικότητα αρχίζει η διαδικασία του καθαρισμού, της επανεξισορρόπησης και της θεραπείας ( εάν το σώμα μας δεν έχει αρκετή ενέργεια για να βρει εντελώς την ισορροπία του, εξαντλείται μέσα σε αυτήν την προσπάθεια και δεν εκπληρώνεται ποτέ η θεραπεία του. Αυτή είναι και μια από τις αιτίες για τις οποίες πεθαίνουμε εξαιτίας της «ασθένειας »).

Το οποίο σημαίνει ότι όταν αρχίζει να φαίνεται κάτι (στο μεταφορικό παράδειγμα του σπιτιού, η έξοδος των σκουπιδοτενεκέδων), αυτό γίνεται επειδή πολλά αόρατα πράγματα έχουν συμβεί ήδη προηγουμένως (η συσσώρευση των σκουπιδοτενεκέδων στο εσωτερικό του σπιτιού). Μερικοί ερευνητές αναγνωρισμένοι για την αποτελεσματικότητά τους ως θεραπευτές, έχουν αποδείξει ότι οι ιοί, τα βακτηρίδια και οι μύκητες κινητοποιούνται από το σώμα (με διαταγή του εγκεφάλου) τη στιγμή που αρχίζει η επανεξισορρόπηση, για να βοηθήσουν να εκπληρωθεί η διαδικασία. Είτε για να φέρουν υλικά για να επανοικοδομήσουν τα κύτταρα που βλάπτονται, είτε για να εκκενώσουν τα κύτταρα που αχρηστεύονται.

Προφανώς, εάν η αρχική ανισορροπία (ψυχρή και μη ορατή φάση της ασθένειας) υπήρξε υπερβολικά βαθιά, μακρά ή/και υπερβολικά έντονη, ο καθαρισμός θα είναι τόσο βίαιος και τόσο έντονος που μπορεί να σπάσει τη ζωτικής σημασίας ισορροπία του οργανισμού και να προκαλέσει το θάνατό του. Αλλά, βασικά, καθώς οι ασθένειες δεν είναι ασθένειες, και καθώς οι παράγοντες που αποκαλούνται μολυσματικοί εμφανίζονται τη στιγμή της διαδικασίας της θεραπείας, ολόκληρη η θεωρία του Παστέρ καταρρέει προς όφελος μιας πολύ πιο δυναμικής θεώρησης, που έχει ως στόχο μάλλον την ενίσχυση του εδάφους και της ισορροπίας, παρά την εξαφάνιση των παραγόντων καθαρισμού (ιοί) ή ανοικοδόμησης (μύκητες και βακτηρίδια).

Όσον αφορά τους καρκινογόνους παράγοντες, διάφορες έρευνες έχουν δείξει ότι μόνο στο 1% των περιπτώσεων οι καρκίνοι προκλήθηκαν από αυτούς. Είναι η περίπτωση της έκθεσης σε ραδιενέργεια ή σε κάποιες πολύ τοξικές ουσίες σε ισχυρή δόση. Αντιθέτως, το 99% των άλλων καρκίνων οφείλονται σε παράγοντες έντονου στρες (βίαια ψυχολογικά σοκ που βιώνονται, χωρίς να εκφράζονται βιολογικά - οργανικά), συνδέονται δε συχνά με έντονες εσωτερικές συγκρούσεις που δεν έχουν λυθεί ψυχολογικά. Ο γιατρός Χάμερ ήταν ο πρώτος που το έδειξε αυτό με επιστημονικό τρόπο, σε περισσότερες από 8.000 περιπτώσεις  καρκίνου. Η αξία του έγκειται στο ότι μπόρεσε να δείξει ότι η ανάπτυξη του καρκίνου έγινε σύμφωνα με κάποιους πολύ ακριβείς και αμετάβλητους νόμους. Θα το δούμε αυτό αργότερα.

Τελικά, οι αλλεργιογόνοι παράγοντες είναι δημιούργημα της φαντασίας, ανάλογο με εκείνο που θέλει τους αστυνομικούς και τους άλλους να προκαλούν τα ατυχήματα. Όλες οι αλλεργίες, χωρίς εξαίρεση, είναι στην πραγματικότητα διαδικασία θεραπείας μιας τεράστιας εσωτερικής σύγκρουσης αποχωρισμού (αφού είναι κάτι που εκδηλώνεται: σπυριά, δερματικά εξανθήματα, αναπνευστικές δυσκολίες).

Νέο αξίωμα αριθμ. 6 : Η γενετική αντανακλά την κατάσταση της υγείας του σώματος και δεν είναι η υγεία αυτή που αντανακλά την γενετική αιτιοκρατία (γενετικό ντετερμινισμό).

Εδώ, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για μια ακόμη φορά, τη μεταφορά μας για τα ατυχήματα αυτοκινήτου που προκαλούνται από τους αστυνομικούς και τους συνεργούς τους. Πράγματι, γενετιστές που διαφωνούν με τις επικρατούσες θεωρίες της γενετικής, έχουν ανακαλύψει ότι ο γενετικός χάρτης μας μεταβάλλεται συνεχώς, εξαιτίας θετικών ή αρνητικών αγχωτικών καταστάσεων που βιώνουμε σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Σύμφωνα με την ίδια αρχή, που ισχύει και στο προηγούμενο αξίωμα, η αγχωτική κατάσταση, το στρες είναι αυτό που προηγείται. Αυτό προκαλεί μια λίγο πολύ βαθιά και διαρκή ανισορροπία στον οργανισμό και στο άτομο. Τότε γίνεται μια γενετική αλλαγή για να απεικονισθούν τα νέα δεδομένα της κατάστασής μας, μέσα στη δομή του DNA μας. Αυτό μοιάζει σαν η γενετική κληρονομιά μας να έχει αναλάβει ως αποστολή την παράδοση, την απομνημόνευση όλης της ιστορίας μας, για να διαβιβάσει την πληροφορία, στο μέλλον του ατόμου και του είδους του.

Το να πιστεύουμε επομένως ότι το συγκεκριμένο χρωμόσωμα είναι υπεύθυνο για την συγκεκριμένη ασθένεια είναι, για μια φορά ακόμα, σα να διαβάζουμε αντίστροφα την χρονική αλυσίδα των γεγονότων. Επομένως το να συμπεραίνουμε ότι αντικαθιστώντας κάποιο «παθογόνο» χρωμόσωμα με ένα «υγιές» μπορούμε να εξαφανίσουμε την ασθένεια, είναι σα να λέμε ότι, καταστρέφοντας τη φωτογραφία (τη μνήμη) κάποιου ατυχήματος, ακυρώνεται το ατύχημα ή επισκευάζεται η ζημιά. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι με παρόμοιο συλλογισμό οι γενετιστές, που μας υπόσχονται θαύματα (όπως άλλοι έκαναν με τον καρκίνο σαράντα χρόνια νωρίτερα), εμπλέκονται σε μια νέα μορφή αναθεωρητισμού, σχετικά με τα κύτταρα όμως αυτή τη φορά : «Εάν σβήσω τη μνήμη κάποιου γεγονότος, σβήνω το γεγονός.» Αυτή είναι η βάση στην οποία στηρίζονται οι επενδύσεις δισεκατομμυρίων που γίνονται σήμερα στην γενετική...

Νέο αξίωμα αριθμ. 7 : Δεν σώζεται η ζωή του ασθενούς αφαιρώντας του ένα όργανο.

Διαβάζοντας αυτό το τελευταίο αξίωμα, σε συνδυασμό με όλα τα προηγούμενα, θα καταλάβετε ότι αυτό που ευρέως αποκαλείται ασθένεια δεν είναι παρά η έκφραση μιας ανισορροπίας (μη ορατή διαδικασία) που προσπαθεί να επανέλθει σε ισορροπία (ορατή διαδικασία). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το όργανο πρέπει να θεωρείται μόνο ως το σημείο εκδήλωσης, μέσα από το οποίο προσπαθεί να εκφραστεί, η διαδικασία της θεραπείας. Σε καμία περίπτωση, δεν είναι η πρωταρχική αιτία! Η αιτία, αυτό το είδαμε ήδη, είναι η εσωτερική σύγκρουση, το έντονο στρες, το οποίο όταν λυθεί, ξεπεραστεί, επιτρέπει τη θεραπεία.

Όταν αφαιρούμε το όργανο, δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να αφαιρούμε ένα σημείο εκδήλωσης της ασθένειας. Και εάν η εσωτερική σύγκρουση μένει ακόμη ενεργή, ο οργανισμός θα βρει άλλα σημεία συνήθως γειτονικά, για να συνεχίσει να εκδηλώνει αυτό που έχει ανάγκη να εκδηλώσει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάποιες γυναίκες, αφού υποβλήθηκαν σε ολική αφαίρεση στήθους, παρουσιάζουν γάγγλια ενώ άλλες όχι. Οι πρώτες δεν έχουν ακόμη λύσει το στρες που είναι υπεύθυνο για τον καρκίνο τους, και γι’ αυτό συνεχίζουν να έχουν συμπτώματα.


Αυτά τα επτά νέα αξιώματα που σας προτείνω να σκεφτείτε, είναι αποτέλεσμα δικής μου σύνθεσης, μετά από 15 χρόνια ενασχόλησής μου, σε βάθος, με τις παραδοσιακές και τις διάφορες ολιστικές ιατρικές. Με ενέπνευσαν επίσης οι ανακαλύψεις που έκαναν επιστήμονες που είχαν το θάρρος να βγουν από την πεπατημένη της μοναδικής κυρίαρχης και ολοκληρωτικής σκέψης που είναι διαδεδομένη στην επιστημονική κοινότητα. Θα μπορούσα να παρουσιάσω τις εργασίες πολλών ερευνητών, αλλά θα περιοριστώ, στα πλαίσια αυτού του άρθρου, στις εργασίες του γιατρού Χάμερ (Γερμανία) και του γιατρού Σαμπά (Γαλλία).